ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതേ ഇതിനുവേണ്ടിയാണ്, പക്ഷേ...
പൂ ര്‍ണമായും ദൈവത്തിന്റേതായിത്തീരുക എന്നതാണു എന്റെ ജീവിതലക്ഷ്യം. ബലഹീനനായ ഞാന്‍ ആ ലക്ഷ്യത്തില്‍നിന്നും എത്രയോ അകലെയാണ്. എങ്കിലും മരണശേഷം അവിടുന്നെന്നെ പൂര്‍ണമായും അവിടുത്തേതാക്കിത്തീര്‍ക്കും എന്നു ഞാന്‍ പ്രത്യാശിക്കുന്നു. എന്റെ ഈ ജീവിതലക്ഷ്യത്തിന്റെ ഒരു മുന്നാസ്വാദനമാണു വി. കുര്‍ബാന സ്വീകരിക്കുമ്പോള്‍ സംഭവിക്കുന്നത്. എന്റെ ദൈവം എന്നിലും, ഞാന്‍ അവനിലും ആയിരിക്കുന്ന നിമിഷം. ഈ ഭൂമിയില്‍ ആയിരിക്കുമ്പോള്‍ ഇതിലും വലുതോ, പ്രധാനപ്പെട്ടതോ ആയി ഒന്നുംതന്നെ എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ സംഭവിക്കുക സാധ്യമല്ല. എങ്കിലും, ഇതിനനുസരിച്ചുള്ളൊരു വികാരത്തോടെയാണോ ഞാന്‍ അനുദിനം വി. കുര്‍ബാന സ്വീകരിക്കുന്നത്? അല്ല എന്നാണുത്തരം. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എനിക്ക് ഏറ്റവുമധികം സന്തോഷം തോന്നേണ്ട നിമിഷമാണത്, പക്ഷേ അങ്ങനെയല്ല സംഭവിക്കുന്നത്. എന്താണു കാരണം? ഇന്നു ഞാനറിയുന്നു, ഇക്കാര്യത്തില്‍ എന്റെ തോന്നലുകളെയും വികാരങ്ങളേയും വിശ്വസിച്ചുകൂട. കാരണം, അവയെല്ലാം പലപ്പോഴും എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ തലച്ചോറിനു നല്കുന്ന അറിവിനാല്‍ പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവയാണ്. ഉദാഹരണത്തിനു: ഭംഗിയുള്ള കാഴ്ചയോ, രുചിയുള്ള ഭക്ഷണമോ, മനോഹരമായ സംഗീതമോ വികാരങ്ങളെ ഉണര്‍ത്താന...